II. Dla kogo taryfa?
Do większych źródeł ciepła zaliczamy lokalne kotłownie osiedlowe zasilające poprzez sieć osiedlową więcej niż jeden budynek oraz ciepłownie i elektrociepłownie zasilające sieci ciepłownicze.
Na każde źródło ciepła niezależnie od jego wielkości powinna być skonstruowana przez jego właściciela taryfa dla ciepła. Z kolei wytwórcy ciepła posiadający źródła o łącznej mocy zainstalowanej powyżej 5 MW zobowiązani są dodatkowo przedkładać taryfy do zatwierdzenia w Urzędzie Regulacji Energetyki (URE).
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki[1] właściciel źródła ciepła przy tworzeniu taryfy powinien uwzględnić wszystkie koszty uzasadnione produkcji ciepła i pozyskania kapitału. Ponadto taryfa powinna zawierać odpowiednie grupy taryfowe, rodzaje oraz wysokość stawek i opłat, bonifikaty za niedotrzymanie warunków umowy o sprzedaż ciepła oraz opłaty za nielegalny pobór ciepła.
Podobnie jak w przypadku lokalnych źródeł ciepła tak i dla większych wytwórców najważniejszą część kosztów stanowią koszty zakupu paliwa.
Największym wytwórcą ciepła jest elektrociepłownia. Ciepło tam wytwarzane trafia do sieci ciepłowniczej należącej do dostawców, a stamtąd poprzez węzły ciepłownicze do odbiorców ciepła.
W tym przypadku mamy do czynienia z dwoma taryfami przedkładanymi w URE taryfą producenta (za produkt, czyli ciepło) i dostawcy (za przesył, czyli dostawę tego ciepła).
Ponadto grupy taryfowe tworzone są według własności poszczególnych elementów sieci ciepłowniczej. Inną opłatę za ciepło ponosi odbiorca, który korzysta z węzła należącego do dostawcy, a inną odbiorca, który jest jego właścicielem. W tym drugim przypadku pomimo niższej opłaty za ciepło odbiorca musi się liczyć z dodatkowymi kosztami związanymi z obsługą, serwisem i naprawą węzła. Odbiorca, który korzysta z urządzeń dostawcy ma już te koszty wliczone w cenę ciepła.
Niezależnie od własności poszczególnych części instalacji, taryfa składa się z dwóch elementów: części stałej (opłata za moc zamówioną) oraz z części zmiennej (opłata za ciepło). Bardziej szczegółowy opis w tym zakresie można znaleźć tutaj
W przypadku budownictwa wielorodzinnego odbiorcą tego ciepła jest Spółdzielnia Mieszkaniowa lub Wspólnota Mieszkaniowa i to jej Zarząd w imieniu mieszkańców podpisuje umowy na dostawę ciepła z wytwórcą bądź dostawcą ciepła.
Faktury za ciepło i przesył trafiają do odbiorcy ciepła a następnie… c.d.n.
[1] Rozporządzenie ministra gospodarki w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło z dnia 9 paździenika 2006 r.
